คนสองคนเดินคู่กันมาตลอดเกือบสองปี
ไม่เคยมองใครอื่น ไม่เคยวอกแวกหาใคร
ไม่นอกลู่นอกทาง
แต่วันหนึ่ง
ทั้งสองคนก็เข้าใจว่า
ต่างคนต่างมีทางเดินของตัวเอง
ที่อีกฝ่ายก็สนับสนุนตัวเองไม่ได้
แต่ทั้งสองก็ยังเดินคู่กัน แม้จะสะดุดล้มหลายครั้ง
ก็ยังฉุดอีกฝ่ายขึ้นมา
เพราะมีคำว่ารักอยู่ระหว่างทั้งสอง
ความรักนำพาเขาและเธอเดินต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง
จาฝ่ายหญิงเริ่มมองเห็นว่า
ถ้ายังเดินคู่กันไปแบบนี้ อนาคตของเขาคงไปไม่ได้ไกล
รวมถึงอนาคตของเธอเช่นกัน
ทั้งสองคนเริ่มคุยกันด้วยเหตุผล และตกลงทำใจยอมรับทั้งน้ำตา
ความรักเอ่อล้นออกมาไม่ขาดสาย
แต่ไม่นานก็ต้องวนกลับมาจับมือเพื่อเดินไปด้วยกันอีกครั้ง
ความทรงจำมากมายที่ลบจากใจไม่ออก
สิ่งดีๆและร้ายที่ก้าวผ่านมาด้วยกัน
มองมาด้วยกัน หัวเราะและร้องไห้มาด้วยกัน
ช่วยกันคิดแก้ปัญหามาด้วยกัน
ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ดีเหลือเกินที่เกิดขึ้นกับเขาและเธอ
แต่ด้วยความรักและอยากให้มีแต่สิ่งที่ดีเกิดขึ้นกับเขา
ฝ่ายหญิงก็เริ่มคิดขึ้นมาอีกครั้ง
ว่าอนาคตของเขาจะต้องจมอยู่กับตัวเธอโดยไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่
งานที่เธอทำไม่สามารถให้ความแน่นอนกับเขาได้
ไม่สามารถเลิกงานของตัวเองเพื่อกลับไปช่วยเหลือสนับสนุนงานของเขาได้
เธอเองก็รักงานของเธอ และเขาเองก็มีเป้าหมายของเขา
เพื่อเป้าหมายที่มีความสุขของเขาแล้ว เธอยอมทำได้ทุกอย่าง
แม้กระทั่งทำตัวเองให้ดูเป็นคนเลว
เธอต่อว่าสารพัด พูดจาด้วยคำพูดขวานผ่าซาก
ทำร้ายฝ่ายชายจนมึนงง และร้องไห้
บอกให้เขาเดินออกจากชีวิตของเธอ และเลิกรอตัวเธอซะ เพื่ออนาคตที่ดีกว่า
และเพื่อคนที่ดีกว่า ที่จะคอยอยู่เคียงข้างเขา
เธอโกหกว่าเธอไม่เสียใจ หากมีคนใหม่เข้ามาในชีวิตเขา
เธอโกหก ว่าเธอไม่รู้สึกอะไร หากต้องเลิกกับเขา
เธอโกหกว่าเธอไม่เป็นอะไร ทั้งที่ในใจเจ็บปวดเหลือเกิน
เธอตัดใจทำเสียงแข็งและบอกด้วยคำพูดแรงๆ
แต่แล้วกำแพงกั้นน้ำตาก็พังทลายลง
แค่เพราะเขาถามว่า เธอคงไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายจริงๆใช่ไหม
เธออดทนไม่ไหวอีกต่อไป
คำพูดมันแทงลงไปในใจเธอจนเกิดเป็นแผลร้าว น้ำใสๆไหลออกจากตาไม่หยุด
ทั้งๆที่เธอรัก แต่กลับทำอะไรเพื่อคนที่ตัวเองรักไม่ได้
ทิ้งอนาคตของตัวเองเพื่อคนที่รักไม่ได้
ยอมมอบชีวิตของเธอเพื่อกลับไปเคียงข้างเขาไม่ได้
เธอแกล้งไม่โทรหา ไม่พูดคุยมากเท่าเมื่อก่อน และเลี่ยงไปคุยกับเพื่อนคนๆอื่นๆ
โทรหาคนนั้นทีคนนี้ที เพราะกลัวว่าหากว่างเมื่อไหร่จะกดโทรไปหาเขา
ปล่อยให้เขาทรมาน เพราะอดฟังเสียงของเธอที่เคยได้ยินทุกวัน
วันนี้เขาถามเธอว่าเธอพยายามห่างจากเขาใช่มั้ย
เธอก็เงียบ
เขาถามว่า เธอไม่ได้อะไรกับเขามากใช่ไหม
เธอก็ยังเงียบ
แต่ตอนนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาอีกแล้ว
เธอร้องไห้เงียบๆโดยไม่ตอบคำถาม ไม่ทำเสียงให้สั่น
พูดจาให้เหมือนปกติ
และย้อนไปว่าทำไมถึงต้องถามด้วยล่ะ
เพราะทุกครั้งที่เธอพูด เธอก็ต้องเสียใจที่ทำร้ายเขา
และยิ่งเจ็บปวดทรมานจนอยากจะหนีไปให้ไกลที่สุด
ไม่อยากรับรู้ความจริง
ไม่อยากพูดทำร้ายอีก เมื่อวานเธอใจแข็งมามากพอแล้ว
และไม่อยากจะได้ยินเสียงร้องไห้ของคนที่เธอรักอีกแล้ว
แต่ตอนนี้เธอไม่รู้จะทำยังไง ถึงได้มาเขียนเล่าเรื่องราวของตัวเองอยู่ตอนนี้
เธอสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น
และพยายามกลั้นใจที่จะเอ่ยคำต่อว่า และปฏิเสธออกมาอีกครั้ง
แต่ใจมันเจ็บเหลือเกิน
เกินที่จะพูดได้อย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้อยากอยู่คนเดียว ร้องไห้คนเดียว
ไม่อยากพบหน้าใคร ไม่อยากรับรู้อะไร
ไม่อยากตอบคำถามของเขา
ทั้งที่ตั้งใจจะพูดจาแรงแล้ว แต่ใจกลับอ่อนลงทุกที
ที่ได้ยินเสียงเดิมๆที่คุ้นเคยทุกวัน
ขอร้องให้เธอโกหก
แต่เธอก็ไม่อยากรั้งทุกอย่างไว้ เพียงแค่คำว่า "รัก"
หากมันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็น
ไม่เคยมองใครอื่น ไม่เคยวอกแวกหาใคร
ไม่นอกลู่นอกทาง
แต่วันหนึ่ง
ทั้งสองคนก็เข้าใจว่า
ต่างคนต่างมีทางเดินของตัวเอง
ที่อีกฝ่ายก็สนับสนุนตัวเองไม่ได้
แต่ทั้งสองก็ยังเดินคู่กัน แม้จะสะดุดล้มหลายครั้ง
ก็ยังฉุดอีกฝ่ายขึ้นมา
เพราะมีคำว่ารักอยู่ระหว่างทั้งสอง
ความรักนำพาเขาและเธอเดินต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง
จาฝ่ายหญิงเริ่มมองเห็นว่า
ถ้ายังเดินคู่กันไปแบบนี้ อนาคตของเขาคงไปไม่ได้ไกล
รวมถึงอนาคตของเธอเช่นกัน
ทั้งสองคนเริ่มคุยกันด้วยเหตุผล และตกลงทำใจยอมรับทั้งน้ำตา
ความรักเอ่อล้นออกมาไม่ขาดสาย
แต่ไม่นานก็ต้องวนกลับมาจับมือเพื่อเดินไปด้วยกันอีกครั้ง
ความทรงจำมากมายที่ลบจากใจไม่ออก
สิ่งดีๆและร้ายที่ก้าวผ่านมาด้วยกัน
มองมาด้วยกัน หัวเราะและร้องไห้มาด้วยกัน
ช่วยกันคิดแก้ปัญหามาด้วยกัน
ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ดีเหลือเกินที่เกิดขึ้นกับเขาและเธอ
แต่ด้วยความรักและอยากให้มีแต่สิ่งที่ดีเกิดขึ้นกับเขา
ฝ่ายหญิงก็เริ่มคิดขึ้นมาอีกครั้ง
ว่าอนาคตของเขาจะต้องจมอยู่กับตัวเธอโดยไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่
งานที่เธอทำไม่สามารถให้ความแน่นอนกับเขาได้
ไม่สามารถเลิกงานของตัวเองเพื่อกลับไปช่วยเหลือสนับสนุนงานของเขาได้
เธอเองก็รักงานของเธอ และเขาเองก็มีเป้าหมายของเขา
เพื่อเป้าหมายที่มีความสุขของเขาแล้ว เธอยอมทำได้ทุกอย่าง
แม้กระทั่งทำตัวเองให้ดูเป็นคนเลว
เธอต่อว่าสารพัด พูดจาด้วยคำพูดขวานผ่าซาก
ทำร้ายฝ่ายชายจนมึนงง และร้องไห้
บอกให้เขาเดินออกจากชีวิตของเธอ และเลิกรอตัวเธอซะ เพื่ออนาคตที่ดีกว่า
และเพื่อคนที่ดีกว่า ที่จะคอยอยู่เคียงข้างเขา
เธอโกหกว่าเธอไม่เสียใจ หากมีคนใหม่เข้ามาในชีวิตเขา
เธอโกหก ว่าเธอไม่รู้สึกอะไร หากต้องเลิกกับเขา
เธอโกหกว่าเธอไม่เป็นอะไร ทั้งที่ในใจเจ็บปวดเหลือเกิน
เธอตัดใจทำเสียงแข็งและบอกด้วยคำพูดแรงๆ
แต่แล้วกำแพงกั้นน้ำตาก็พังทลายลง
แค่เพราะเขาถามว่า เธอคงไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายจริงๆใช่ไหม
เธออดทนไม่ไหวอีกต่อไป
คำพูดมันแทงลงไปในใจเธอจนเกิดเป็นแผลร้าว น้ำใสๆไหลออกจากตาไม่หยุด
ทั้งๆที่เธอรัก แต่กลับทำอะไรเพื่อคนที่ตัวเองรักไม่ได้
ทิ้งอนาคตของตัวเองเพื่อคนที่รักไม่ได้
ยอมมอบชีวิตของเธอเพื่อกลับไปเคียงข้างเขาไม่ได้
เธอแกล้งไม่โทรหา ไม่พูดคุยมากเท่าเมื่อก่อน และเลี่ยงไปคุยกับเพื่อนคนๆอื่นๆ
โทรหาคนนั้นทีคนนี้ที เพราะกลัวว่าหากว่างเมื่อไหร่จะกดโทรไปหาเขา
ปล่อยให้เขาทรมาน เพราะอดฟังเสียงของเธอที่เคยได้ยินทุกวัน
วันนี้เขาถามเธอว่าเธอพยายามห่างจากเขาใช่มั้ย
เธอก็เงียบ
เขาถามว่า เธอไม่ได้อะไรกับเขามากใช่ไหม
เธอก็ยังเงียบ
แต่ตอนนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาอีกแล้ว
เธอร้องไห้เงียบๆโดยไม่ตอบคำถาม ไม่ทำเสียงให้สั่น
พูดจาให้เหมือนปกติ
และย้อนไปว่าทำไมถึงต้องถามด้วยล่ะ
เพราะทุกครั้งที่เธอพูด เธอก็ต้องเสียใจที่ทำร้ายเขา
และยิ่งเจ็บปวดทรมานจนอยากจะหนีไปให้ไกลที่สุด
ไม่อยากรับรู้ความจริง
ไม่อยากพูดทำร้ายอีก เมื่อวานเธอใจแข็งมามากพอแล้ว
และไม่อยากจะได้ยินเสียงร้องไห้ของคนที่เธอรักอีกแล้ว
แต่ตอนนี้เธอไม่รู้จะทำยังไง ถึงได้มาเขียนเล่าเรื่องราวของตัวเองอยู่ตอนนี้
เธอสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น
และพยายามกลั้นใจที่จะเอ่ยคำต่อว่า และปฏิเสธออกมาอีกครั้ง
แต่ใจมันเจ็บเหลือเกิน
เกินที่จะพูดได้อย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้อยากอยู่คนเดียว ร้องไห้คนเดียว
ไม่อยากพบหน้าใคร ไม่อยากรับรู้อะไร
ไม่อยากตอบคำถามของเขา
ทั้งที่ตั้งใจจะพูดจาแรงแล้ว แต่ใจกลับอ่อนลงทุกที
ที่ได้ยินเสียงเดิมๆที่คุ้นเคยทุกวัน
ขอร้องให้เธอโกหก
แต่เธอก็ไม่อยากรั้งทุกอย่างไว้ เพียงแค่คำว่า "รัก"
หากมันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็น
