พึ่งเข้าใจในความหมายของมัน เคยรู้สึกมั้ย ว่าวันเวลาที่เราทำสิ่งดีๆมาตลอด เราควรได้ผลลัพธ์ที่ดีตอบแทน แต่ทุกครั้ง มันกลับไม่เป็นแบบนั้น สิ่งที่เจ็บปวดกว่า คือการหวังว่าเขาคงจะเปลี่ยนแปลง เป็นคนที่คู่ควรกับเรา เลิกทำสิ่งไม่ดี ทำตัวให้ดี เพราะทุกวินาทีเรามองว่าเค้ามีค่า ในเมื่อเค้าเลือกเรา เราก็จะทำตัวให้ดีพอ ไม่มีทางให้ใครมาด่ามาว่า ว่าไม่คู่ควรกันไม่เหมาะสมกัน อีกหน่อยเราอาจมีชื่อเสียงมากขึ้น แล้วเมื่อคนรู้จักเรา รู้ว่าเราคบกับเขา เขาจะมองว่าเราเป็นยังไง เราจะโดนดูถูกไปด้วยมั้ย โดนมองไม่ดีไปด้วยมั้ย ทำไมไม่คิดถึงใจเราเลย แค่ทำตัวดีๆให้คนๆนึง มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ ที่เจ็บที่สุดไม่ใช่เค้าไม่ทำดีๆให้ แต่เจ็บใจ ที่ตัวเราเอง รู้อยู่ว่ามันจะฉุดให้เราดูเสื่อมลง แต่เรากลับเดินออกมาไม่ไหว ได้แต่ร้องไห้เงียบๆ ทำอะไรไม่ได้ วันนี้แหละที่เข้าใจลึกซึ้งที่สุด ว่าการร้องด้วยความเงียบนั้น มันเจ็บเจียนตาย โดยที่หนีมันไม่ได้ เพราะชนะใจตัวเองไม่ได้จริงๆ ..... เกลียดตัวเอง เกลียดทุกอย่าง เกลียดที่รักคนแบบนี้ เกลียดที่หวังว่าทุกสิ่งจะดีขึ้น ทั้งที่เวลาล่วงเลยมานานมากแล้ว มันพิสูจน์ได้ตั้งนานแล้ว ทำไมไม่เข้าใจ ไม่ตัดใจซักที