พึ่งได้รู้ความหมายของคำว่า

ไม่มีเวลามาร้องไห้

ไม่ใช่เวลาที่จะร้องไห้

เพราะต้องทำงาน

งานไม่ใช่ทุกสิ่ง

แต่บางทีก็ต้องกลั้นน้ำตาไว้

เพื่องาน

ไม่มีเวลาที่จะคิดอะไรจนกระทั่งเลิกงาน

พอพ้นสตูดิโอที่ถ่ายทำ

น้ำตาก็ไหลออกมาเหมือนเป็นน้ำตกเลย

เดินร้องไห้ในวันวาเลนไทน์

ขึ้นรถไฟฟ้าก็เดินร้องไห้ ยืนร้องไห้ นั่งร้องไห้ ตลอดทางที่เดินไป

เข้าไปในห้างก็ร้องไห้

จนกลับบ้านก็ยังคงร้องไห้

เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว

มีแต่คนมองว่าเป็นคนเก่ง

แต่คนที่จะคอยดูแล ให้กำลังใจ

แค่อยู่ข้างๆจับมือไว้เวลาที่ร้องไห้

กลับไม่มีใครเลย

ไม่เจอใครเลย

ต้องแกล้งทำเป็นเข้มแข็งอยู่ต่อหน้าทุกคน

แล้วมาเปิดเผยความอ่อนแออยู่ในห้องคนเดียวทุกวัน

เวลาที่อยู่ห้องคือเวลาที่ได้ระบายหมดทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่แค่ระบายก็ไม่เติมเต็มได้หมดทุกอย่าง

เหมือนใจมันว่างเปล่า

แค่เพลงที่เคยฟังแล้วยิ้มออก ก็ทำให้ยิ้มไม่ได้

แค่เกมที่เล่นแล้วสนุก ก็ไม่ทำให้รู้สึกดีขึ้น

หนังที่ทำให้หัวเราะ ก็ดูด้วยความรู้สึกชาๆ

ตอนนี้ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองอยู่ทุกวัน

ว่า

ความสุข

อยู่ที่ไหนกันนะ ?