หึหึหึหึหึหึ
อ่านชื่อไม่ผิดหรอกค่ะ
คนนี้แหละถูกแล้ว
日吉若
Hiyoshi Wakashi
งงล่ะเซ่ว่าเค้ามาได้ไง (คนเล่นยังคาดไม่ถึงเลยเฮอะ)
ขอประกาศเลยว่านี่แหละ
ม้ามืด !
เล่นครึ่งแรกอาจจะเนือยๆ
แต่ครึ่งหลังระทึกใจนักแล
ไม่เชื่อต้องลองนะคะ
อยากไปลองเองก่อนก็ไม่ว่ากัน แต่ชั้นขอเล่าก่อนล่ะ
คนไรวะโคดดุ
เจอช่วงแรกๆจะต้องคิดอย่างงี้แน่นอน ใช่ค่ะ แม่งดุโคด
ขนาดเราเข้าไปอาสาจะช่วยงานยังบอก
"รำคาญ บอกว่าอย่ากวนไง"
โห เป็นใครไม่รู้สึกมั่ง
คำตอบคืออีนางเอก(ตัวเรา) เนี่ยแหละค่ะ
มันซื่อ มันบื้อไปหมดซะทุกอย่าง
"ก็ชั้นจะช่วยทำไง"
ในเมื่อประกาศไปอย่างงั้นเค้าก็ตอบมาว่า
"อืม ... นั่นสินี่มันงานของเธออยู่แล้วนี่นะ ... งั้นก็ทำให้เสร็จล่ะ"
อ่าว .... โบ้ยนี่หว่า
แต่ตอนหลังอาโตเบะจับได้ว่าเค้าโบ้ยมาให้เราก็เลยว่าๆนิดหน่อย
แต่ฮิโยชิเริ่มเดือดพูดจาไม่ดีกับเรา
อาโตเบะเลยไล่ให้ไปสงบสติก่อนละค่อยกลับมา
ละก็บอกว่า
"ให้อภัยมันเหอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็ลืม อย่าไปใส่ใจเลย"
อืม....
จริงๆพวกผู้ชายแบบนี้อย่าหวังว่าชั้นจะไปตีสนิทด้วยอีกต่อไปเลยค่ะ
จะถีบหัวส่งไม่สนใจมันแล้ว
แต่ในเมื่อเป้าหมายเราคือเก็บ CG ให้ครบ
ก็ต้องก้มหน้าก้มตาเล่นต่อไปแหละค่ะ
แต่ตอนหลังเค้าก็ค่อยๆใจดีขึ้น(?)
เราไปเจอเค้าตอนซ้อมก็บอกว่าซ้อมอยู่เหรองั้นเราไม่กวนนะ
"ไม่ ... ก็บอกว่าไม่ได้กวนไง"
เราก็เลยขอนั่งดู
"อือ ระวังบอลด้วยล่ะ"
ตอนที่ซ้อมเห็นเค้าทำท่าแปลกก็เลยถามว่ามันคือท่าอะไร
คุยไปคุยมารู้ว่าเป็นศิลปะป้องกันตัวเป็นท่าที่ใช้มาแต่เด็ก
ทำให้รู้สึกว่ามันขยับง่าย
พอเห็นว่าเราพูดจาเข้าท่า แล้วเค้าก็ค่อยๆเปิดใจให้เราค่ะ
เด็ดสุด การชวนกลับบ้านด้วยของผู้ชายคนนี้
"กำลังกลับเหรอ"
"อื้อ"
"เคยได้ยินเรื่องนี้มั้ย ฮิตะฮิตะซัง"
"เนี่ยตอนเดินกลับบ้านทางนี้คนเดียวไม่มีใครเลย"
" จะได้ยินเสียงคนเดินตามหลัง ตึก(hita).... ตึก(hita)....."
"อุ ... งั้นช่วยเดินไปส่งถึงสถานีหน่อยสิ"
จำใจต้องตอบแล้วเค้าก็จะตอบมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงทันที
"อื้อ ได้สิ"
ตอนที่ขอเรียกชื่อก็เหมือนกัน
ตอนที่เราบอกว่าตอนเด็กๆเราก็ชอบถูกแกล้ง
แม้แต่ชื่อน่ะยังไม่เรียกชื่อจริงๆเลย
เค้าเล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆก็ถูกแกล้งเหมือนกับเรา
(เป็นไปได้เหรอเนี่ย)
แล้วก็ถามว่า
"ละเธอน่ะชอบชื่อหรือนามสกุลมากกว่า"
"เอ๊ะ ... ก็น่าจะชื่อ...."
"ทำไมล่ะ"
"ก็นามสกุลมันเหมือนกันทั้งครอบครัวนี่ ชื่อก็เป็นของคนๆนั้นคนเดียว"
"หือ .... งั้นเรียกชั้นด้วยชื่อก็ดีนะ"
"เอ๊ะ"
"บอกว่าเรียกชื่อได้น่ะ"
"วาคาชิคุง"
"อื้อ ... งั้นแหละ"
เดทครั้งที่ 1
พี่ท่านชวนดูหนัง เราก็ตกลงไปสิคะ
แต่ไม่ทันได้มึ้ง ว่ามันต้องเป็น.....
หนังผี!!!
กรี๊ดดดดดดดดดดดด
แก๊ ... บ้าที่สุด เป็นตัวจริงชั้นตบหน้า 1 ทีแล้วหนีกลับบ้านแล้วนะน่ะ
แต่ไอ้ความใสซื่อกลัวเสียภาพพจน์ความเป็นคนดี
ก็เลยบอกว่า ไม่เป็นไร ไปได้
พอไปดูก็พบกับ ผีมากมาย
เราก็ได้แต่กรี๊ดๆๆๆ
(แปลในคำพูด)
(หนังก็น่ากลัว วาคาชิคุงยิ้มนี่น่ากลัวว้อยยยยย)
".......หึ"
แถมตอนออกมาบอกกะเราว่า
"ไม่สนุกเท่าที่คิดเลย"
แก๊ ต่อให้หนังผีเรื่องไหนชั้นก็ไม่สนุกทั้งนั้นแหละ
แต่การที่ไปดูหนังกะคนนี้
ทำให้มองเห็นภาพตัวเองตอนไปดูหนังผีครั้งสุดท้ายกับเพื่อนเลย
เพื่อนมันขำที่เรากลัวเหมือนกันเป๊ะ
"ต่อไปไปที่เธอชอบมั่งดีกว่า"
"งั้นไปซื้อของกัน ได้มั้ย"
"อื้อ ดีสิ"
........................................
"เธอซื้ออะไรน่ะ"
"ที่ห้อยมือถือ ... วาคาชิคุงล่ะ"
"DVD"
"หรือว่า ...."
"อืม หนังผี ดูแล้วสนุกก็เลยคิดว่าอยากซื้อเก็บไว้ เอาไว้ดูเสร็จจะให้ยืม"
"อึ๋ย ... ไม่เอาอ่ะ ให้ดูคนเดียว ขอลาตายดีกว่า"
"งั้น .... ดูกับชั้นสองคนก็ไม่เป็นไรสิ...."
(อมยิ้ม)
//นอกจอ เริ่มตกใจ + ประทับใจ + ตื่นเต้นกะร้อยยิ้มของฮิโยชิ//
"เอ๊ะ"
เป็นนางเอกต้องเอ๋อไว้ก่อน
"ละ ...ล้อเล่นน่ะ!"
(เอ๊ะ ... ดูเหมือนเขินๆ ... หรือว่า ? .....)
(อีนี่แอบฉลาด)
ฮิโยชิก็ฉลาดไม่แพ้กัน
เค้าเคยตั้งใจจะตามหาความจริงของเรื่องประหลาด 7 อย่างของรร.
จนมาถึงเรื่องสุดท้าย
เค้าก็กล่อมจนเรายอมไปสำรวจด้วย (นังบ้า)
"ตกลงแล้วห้ามคืนคำนะ"
"อะ ... อื้อ ..."
"คือว่า .... เรื่องนี้ต้องพิสูจน์ตอนกลางคืนเท่านั้น"
"เอ๊ะ แต่ว่ามันปิด 6 โมงนะ ...."
แผนสูงนี่หว่าฮิโยชิ
หลัง 6 โมง รร.ก็ปิด ไฟก็ไม่มี อยู่กันมืดๆสองคน
พอพิสูจน์ได้ว่าเงาคนกรีดร้องโหยหวนที่หน้าต่างทั้งๆที่ไม่มีใครนั่นคือ
เสียงคือเสียงรถ
เงาคือไฟหน้ารถ
แล้วทอดผ่านกิ่งไม้ให้เห็นเป็นเงาเหมือนเงาคน
ก็เลยมาถามกันว่าแล้วต่อจากนี้จะทำไงดี
โดนขังอยู่ในรร.สองคน
อร๊ายยยยยย
พรึ่บ
ไฟเปิดสว่างจ้า
อาโตเบะมาเป็นก้างค่ะ (ฮ่าๆๆๆๆ)
แถมทิ้งท้ายว่า
"โอกาสแบบนี้หายากก็จริง แต่มันเร็วไปสำหรับนาย เสียใจด้วยนะ ..."
"อึก...."
แสดงว่าแกวางแผนไว้จริงๆสิเนี่ย ... น่าเอาเป็นตัวอย่างจริงๆ!!!!
กร๊ากกกกกกกกกก
เดทครั้งที่สอง
ไปสวนสนุกก็เลยถามว่าเราอยากเล่นไร
เราก็เล่นลูปโคสเตอร์ไรเนี่ยมั้งละเราก็บอกว่าต่อไปตาเธอมั่ง
(นังโง่!)
แน่นอนค่ะ บ้านผีสิงแน่นอน เราเถียงว่า ที่นี่ไม่มี๊
เค้าก็บอก มี แถมพาไปพิสูจน์ซะเลย
ตอนเดินออกมาก็บอกว่า
"นี่เธอ จะจับชายเสื้อไปถึงเมื่อไหร่น่ะ เสื้อยับพอดี"
"เอ๊ะ อ๊ะ ....ขอโทษ"
"มีที่อื่นดีกว่านั้นน่ะ มาสิ"
"เอ๊ะ ... มือ ? จะดีเหรอ"
-------------------------------------
"เธอนี่นะ ... ไม่ชอบก็ปฏิเสธก็ได้นี่"
"ก็ปฏิเสธแล้วรู้สึกไม่ดีน่ะ"
"ไม่ชอบก็พูดได้นี่"
"ไม่หรอก ... มีเธออยู่ก็ไม่กลัวเท่าไหร่ ...."
"น่ะ ... อย่าพูดเรื่องน่าอายยังงั้นดิ!"
"เอ๊า ก็ใครบอกว่ามีไรก็พูดได้ล่ะ !"
"เธอนี่ ...... ......... หึหึ"
"อะไรน่ะหัวเราะไร"
"เปล่านะ ไม่มีไร"
"โกหก คิดว่าชั้นบ้าล่ะสิ"
"ไม่ใช่บ้าหรอก แต่.."
"แต่?"
"เธอนี่ ... น่ารักนะ"
"โชะ..... อย่าพูดน่าอายยังงั้นดิ้!!!"
"ฮ่าๆๆๆๆๆ ก็เธอเริ่มก่อนนะ"
(ยิ้มพิมพ์ใจ)
//เฮ้ยพิมพ์ใจจริงๆนะ เริ่มชอบโดยไม่รู้ตัว//
"นี่ ... คืองี้ .... ถ้าจบงานเทศกาลแล้วเธอ ...."
"หือ ?"
"....... ช่างเถอะ ไม่มีไร อย่าสนใจเลย"
แล้ววันงานก็มาถึง
นังโง่ก็โง่ซ้ำแล้วซ้ำอีกค่ะ
"ไปที่ๆเธอชอบละกัน"
"จะดีเหรอ"
บ้านผีสิงของฟุโดมิเนะ !!!!
จะถอยหลังกลับก็ไม่ได้ ถึงแม้จะไม่อยากเข้าเลยซักนื้ดดดดดดดดด
"เดินดีๆนะ"
"... โหย จัดได้ดีเลยนะเนี่ย"
ซักแป๊บก็ได้ยินเสียงปรึกษากันของทาจิบานะ กับอิบุ
ว่าจะออกไปตอนไหนดี
จนเรากำลังจะเดินผ่านไปแล้วสองคนก็ตัดสินใจว่า
งานคือเงิน!!
แล้วก็โผล่มาจ๊ะเอ๋ได้จังหวะเจ๋งที่สุด
ฮิโยชิกำลังตกใจ ...
"เฮ้ย ... ตกใจจริงๆนะเนี่ย"
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
มันไปแล้วค่ะ
มือที่จับอยู่ก็พยายามฉุดกระชากบ่าวเจ้าไปจะวิ่งหนีอย่างเดียว
"บอกว่าอย่าวิ่งไง!!"
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อีนี่ไม่ฟังเสียงอะไรทั้งนั้นละค่ะ
"ฮึ่ม .... ละถ้ายังงี้ล่ะ!!!"
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
นอกจอหันมากรี๊ดแทน
ถึงขนาดต้องกอดเลยเหรอค้า แหม ได้ใจดีจริงๆ
แต่ไม่ทันไร ทาจิบานะก็มา(เป็นก้าง)บอกว่า เกะกะแขกคนอื่นเค้า
เลยต้องเดินออกไปข้างนอกกันอย่างเขินๆ
"อย่าเข้าใจผิดนะ ชั้นไม่ได้ .... "
"อ๊ะ ... อ๋อ มะ ไม่เป็นไรหรอก"
"โธ่เว้ย ทำไมชั้นต้องมาพูดอะไรแบบนี้ด้วยนะ"
"วาคาชิคุง ใจเย็นๆ"
ฉากสารภาพ
เค้าก็ชวนเราออกไปคุยข้างนอกเงียบๆ
ก็คุยกันเรื่องอาโตเบะกับวาคาชิว่าจะเป็นกัปตันแบบอาโตเบะได้เหรอ
"คิดว่าชั้นจะเอาชนะเค้าได้เหรอ"
"ไม่รู้หรอก แต่เธอเป็นแบบเค้าไม่ได้แน่ๆ"
"ว่าแล้วว่าต้องพูดยังงี้ เหตุผลล่ะ"
"วาคาชิคุงก็คือวาคาชิคุง ไม่ใช่อาโตเบะ"
"เกิดกันคนละที่ พบเจอเรื่องราวอะไรก็ไม่เหมือนกัน คนละคนกันเห็นๆ"
"ในโลกนี้ไม่มีหรอกคนที่เหมือนกันน่ะ"
"นั่นสินะ"
"เธอทำแบบเค้าไม่ได้ แต่ชั้นก้เชื่อว่าเธอมีวิธีของเธอนะ"
"คาบาจิก็อยู่ แล้วก็ยังมีโอโทริคุงอีก"
"แล้วเธอล่ะ ..."
"ชั้น ?"
"ไม่มาช่วยชั้นเหรอ เธอจะเอาแต่พูดอยู่อย่างเดียวเหรอ"
"แต่ ... ชั้นเป็นคนนอก จะให้ชั้นไปทำอะไรก็กลัวว่ามันจะ ...."
"ก็ทำให้เกี่ยวกันก็จบ ... มาเป็นผู้จัดการให้ทีสิ"
"เอ๊ะ ทำไมกะทันหันจัง"
"ชั้นจะคุยกับอาจารย์กับอาโตเบะซังให้"
" เค้าก็รู้แหละจากการทำงานของเธอในงานเทศกาล"
"อาโตเบะก็ถูกใจเธอแต่แรกแล้วด้วยนี่"
(เรอะ ? รู้งี้จะไปอ่อย กร๊ากกกกก)
"แล้วก็นะ ... ชอบเธอล่ะ"
"วาคาชิคุง"
"อย่าร้องสิ ยัยบ้า"
"แต่อยู่ๆเธอก็พูดแบบนั้น ..."
"มันเรื่องของชั้นนี่"
"เอาแต่ใจ"
"ก็เรื่องของชั้น"
"พูดจาแย่ที่สุดเลย"
"ฮะๆ นั่นก็เรื่องของชั้นเหมือนกัน"
"แต่ชั้นก็ชอบทั้งหมดนั่น"
"อื้อ ... ขอบคุณนะ"
(ยิ้มพิมพ์ใจ อีกแล้วว้อยยย)
------ ฉากสุดท้าย------
"นี่ชั้นดูอยู่อย่างนี้ไม่เขินเหรอ"
"ทำไมชั้นจะต้องเขินด้วยล่ะ"
"งั้นชั้นขอดูต่อนะ เธอเท่มากๆเลย"
"อุ...."
"อ๊ะ เมื่อกี๊เขินเหรอ"
"บ้า"
"ฮุๆ"
"เอ้อ เดี๋ยวก็จะเสร็จแล้วล่ะ รออีกแป๊บนะ"
"อื้อ ... ว่าแต่เดี๋ยวจะให้ดู DVD อะไรเหรอ"
"รสนิยมชั้นไง"
"..... เอ่อ ชั้นขอกลับก่อนนะ"
"คิดว่าเธอจะหนีจากชั้นได้หรือไง"
"... ฮือ ... ใจร้าย... แย่ที่สุดเลย"
"แล้ว... คนที่มาเป็นแฟนของคนที่ใจร้าย แย่ที่สุดเนี่ย ใครน้า ?"
"..... อุ ..... ชั้นเองค่ะ"
:+:Mr.Children - and I love you:+:
